" Βυζάντιο-Κωνσταντινούπολη-Αγία Σοφία "

Του Βοσπόρου

Σε βράδια φεγγαρόλουστα κι εαρινές λαγνείες
θυμήσου θάμα. Η θάλασσα Δανάη, φεγγάρι ο Δίας!


Ποίημα του Κώστα Γ. Τσιλιμαντού.

Αργά...

Αργά, πλέον αργά. Το πλοίο ξεκίνησε.
Και στο λιμάνι ήρθαν πολλοί να χαιρετήσουν
Μα εκείνος αργοπόρησε, αργοπόρησε...
Δεν πρέπει πια καθόλου να μιλήσουν.

Σε τραγική στιγμή πως έγινε η αναχώρηση.
Τελειώσαν όλα, κι όμως σφύριζε το πλοίο
Ώρα πολύ ως να ζήταγε βοήθεια
Προτού σηκώσει άγκυρα για δύο.

Πριν φύγει, λες στο λιμάνι τριγύριζε
Λιγάκι απελπισμένα, μα ήλθε η ώρα.
Εκείνος που αργοπόρησε δε φάνηκε
Κι ανάβαν τα πολύφωτα στη χώρα.

-Που πάει το πλοίο που κίνησε Χαράματα;
Κάποιος είχε ρωτήσει μ' απορία
Αργά πλέον αργά το πλοίο ξεκίνησε
Σιγά... εδώ τελειώνει μια ιστορία.



Για το ταξίδι στην Πόλη που δεν προλάβαμε να κάνουμε μαζί...



Το ποίημα "Αργά" είναι της Θάλειας Κεσίσογλου- Αγγελίδου ποιήτριας γεννημένης στο Φανάρι της Πόλης.

Ο Κεράτιος ξυπνάει

Αργά αργά σέρνει το βάθος του ο Κεράτιος κόλπος
Σαν μαύρα ψάρια περασμένα σε σκοινί
Οι μικρές φορτηγίδες ξυπνούν απ΄τον φόβο της πίσσας.

Πλησιάζει στο ακρογιάλι ένα συνεργείο:
Μια ατμάκατος στολισμένη με τα πρώτα σημάδια της
Σαν καυχησιάρης κόκορας βολτάρει στα νερά.

Χαρά
Σημαδεύει την προκυμαία με ατέλειωτα κύματα
Έξω με το φως ενός ξεχασμένου φαναριού
Σαράντα καλώδια δεμένα στις κολώνες.

Η μέρα, μεγαλώνει μ΄ένα σκοινί που σέρνει η φορτηγίδα
Αθώρητα έντομα τσιμπούν με μανία
Στα βρεμμένα παλαμάρια κουρνιάζουν τα πουλιά.

Sabri Esat Siyavusgil
μετάφραση Θωμάς Κοροβίνης από το βιβλίο: Τούρκοι ποιητές υμνούν την Κωνσταντινούπολη, Οδός Πανός

Η Γέφυρα του Γαλατά

Στέκομαι πάνω στη γέφυρα

Και σας χαζεύω όλους σας με κέφι

Άλλος τραβάει σιγά σιγά κουπί

Άλλος βγάζει μύδια απ΄το καραβάκι

Άλλος κρατάει το τιμόνι στο πλοίο

Άλλος κουμαντάρει το παλαμάρι στο κεφαλόσκαλο

Άλλος είναι πουλί, πετάει, σαν ποίημα

Άλλος είναι ψάρι αστραφτερό

Άλλος βαπόρι, άλλος λαμπόγυαλο

Άλλος σύννεφο, στον αέρα

Άλλος είναι ατμάκατος με καπνοδόχο

Περνάει βιαστικά κάτω απ΄τη γέφυρα

Άλλος είναι ντουντούκα και σφυρίζει

Άλλος είναι ντουμάνι και καπνίζει

Όμως εγώ τρυπώνω μέσα σε όλων σας

Σε όλων σας τον καημό

Μήπως εγώ είμαι το κέφι που φωλιάζει μέσα σας

Είναι η μέρα που θα σας πω ένα ποίημα

Που ίσως θα στρέφεται γύρω από σας

Έχω πέντε έξι γρόσια στα χέρια μου

Και η κοιλιά μου είναι χορτάτη.



ποίημα του Orhan Veli Kanik σε μετάφραση του Θωμά Κοροβίνη